Yolda...

Gündüz saatlerinde bilet almaya gidiyorum. Soruyorum:
-Bilet var mı?
-46 var
-En arka mı?
-En arka pencere kenarı, yanı Denizli'ye kadar boş, rahat rahat gidersin.
-İyi madem. Peki benim kullandığım engellilere özel bir indirim kartım var normalde a tl'lik bileti b tl'ye alıyorum bu firmadan onu yine kullanabilirim, değil mi?
- Bakayım.
Veriyorum kimliği ve asıl hikaye başlıyor.
-Bu sen misin?
-Evet.
-Hiç sana benzemiyor.
-(Yuh! 1sene bile olmadı onu çektireli) Benim. (Nezaketle gülümsüyorum,niyeyse. Nüfus cüzdanını karşılaştırması için uzatıyorum, çekingence. Suçlu mu hissediyorum ne?!)
-Hiç sana benzemiyor da... diye yeniliyor. Suçlu mu hissediyor ne?!
...
-Ne kadar oluyor bununla bilet? diyorum utangaç soru dolu sessizliğine doğru üfleyip sessizliği uzaklaştırarak
-B lira yine.
- Güzel. İndirimli.
-Kesiyorum bileti, kontrol edin lütfen (abi-delikanlı muhabbeti kesintiye uğruyor.) 7 numaraya kestim.
Anlıyoruz ki 46 Bay yanından 7 Bayan yanına alıyor beni. Oturuyorum, muavin adımı kontrol etme gereği duyuyor biletten. Çünkü yanımda beni tanımadığı belli bir kadın oturuyor. Bay- Bayan bilet kesilmesini muayin anlayamıyor. Yol bitene kadar hikaye bitmiyor.

Kimliğimin rengi olmasa, cinsiyet hanesi olmasa ne değişirdi diyorum? "Bay yanı" "Bayan yanı" ve "fark etmez" seçenekleri olsaydı da otomatik ve kimliğe bağlı olmasaydı bu iş...

Bileti kesen amca memleketlim olmasaydı da kötü biri olsaydı, kimliğimle görüntüm benzemediği için beni incitmeyi hak görseydi kendine, o zaman ne değişirdi diyorum...

Benim anlattığım en zararsız örneklerden. Anlamaz bakışlar, yüzümde vücudumda, kimliğimde gezen dikkatli gözler, hepsi o. Ama daha kötülerini de biliyorum, bu blogu okuyan sizler de bileceksiniz.

İkili cinsiyet sisteminin birilerinin hayatını kolaylaştırırken birilerini öldürdüğünü belki de hiç fark etmediniz. Hikayelerimizi okuyun. Bu cinsiyet damgası, yaşam hakkımızın riske edildiğine, can tehlikesine değer mi, düşünün.